Vakantie 2001 Schotland 10 Juni 2001
Wij hadden Fort William verlaten en waren op weg naar de Hadrian Wall om daar in de buurt een camping te zoeken. Om 12.30 uur belde Eio dat hij veel later van de boot af was gekomen. Op dat moment waren wij een boterhammetje aan het eten op een parkeerplaats langs de A68 net ten zuiden van Edinburgh. Wij zaten dus al op de juiste weg. Daarna doorgereden naar Jedburgh. Daar aangekomen zagen wij geen bekende vrachtwagen, dus hebben wij onze combinatie zo neer gezet dat Eio deze niet kon missen. Voor de vrachtwagen was hier ook voldoende ruimte om te parkeren. Nog geen 10 minuten nadat Gea koffie had gehaald kwam Eio om de hoek, flink knipperend met zijn verstralers. Na anderhalf uur, 3 koppen koffie en een dikke koek, hebben wij afscheid genomen van Eio. Eio naar het noorden, wij naar het zuiden. Wij hadden een camping in Hexham uitgekozen, in de buurt van de Hadrian Wall. Causey Hill Holiday Park vinden was niet eenvoudig, met onze combinatie het campingterrein oprijden was een nog groter probleem. Het laatste stuk, een paar honderd meter voor de ingang van de camping, was zo steil dat we in de 1e versnelling naar boven moesten rijden. Omdat wij niet zeker wisten waar de ingang van de camping zich bevond ben ik vlak voor een inrit gestopt , wat ik achteraf dus niet had moeten doen.

Wij stonden inderdaad vlak voor de ingang naar de camping maar wel stil op deze behoorlijk steile weg. En je raad het al, de combinatie hadden we nog niet weer in beweging. Ook zagen wij dat de ingang naar de camping bedekt was met matten en hooi i.v.m. BSE (gekke-koeienziekte) dat in die tijd heerste dus wij moesten wel een beetje snelheid hebben om de camping op te rijden. Caravan schuin achter de auto en dan doortrekken dacht ik, spinnende wielen maar geen meter verder. Weer achteruit, weer proberen. Niet dus, geen beweging in te krijgen. Totdat zich twee mannen lieten zien om een handje te helpen. Wie het waren en waar ze zo ineens vandaan kwamen wisten wij niet. Weer de caravan zo schuin mogelijk achter de auto gezet, gas geven en de twee mannen drukken. En ja hoor, over de natte matten het terrein van de camping op gereden. De twee mannen bedanken voor hun hulp was niet mogelijk want zo snel als ze gekomen waren, zo snel waren ze ook weer verdwenen.. Eenmaal op de camping aangebeld bij het huis, niemand deed open. Dan maar vast de caravan op een plek zetten, dus ik reed door naar de staanplaatsen. Nou, als ik daar de caravan had moeten plaatsen mocht er wel een kraanbedrijf aan te pas komen. Er stonden wel caravans maar die hadden de vlakke plekken die er waren, bezet. En er was ook werkelijk geen levend wezen te bekennen, niet te geloven. Dan maar een andere camping opzoeken. Gea was al behoorlijk ge´rriteerd door al deze gebeurtenissen.

Het volgende probleem was dat ik met de neus van de auto naar de campingplaatsen gericht stond. Ik moest dus achteruit en draaien om de camping weer te verlaten. Dus Gea gevraagd om te kijken of ik geen obstakels zou raken. Het keren ging goed, maar ik stond met het rechter voorwiel in de natte berm op een stukje wat vrij steil omhoog liep. Op het moment dat Gea weer in wou stappen gaf ik gas om op het vlakke deel te komen, niet wetende dat Gea aan de kant stond waar het rechterwiel in de zompige berm stond.. Bij het optrekken begon het rechter wiel te spinnen, dus je raad het al. Gea zat van boven tot onder onder de modder. Ze kon zelfs niet meer door haar bril kijken, dus was ze helemaal niet meer te pruimen. Als hier een filmpje van zou gemaakt, en ik had deze opgestuurd naar Linda de Mol, dan had het zeker de 1e prijs gehaald. Ze was zo van streek dat ze weigerde om zich in de caravan om te kleden. Dan maar op weg, op zoek naar een andere camping. Rijden, rijden, maar geen camping. De benzinetank was ook al behoorlijk leeg, dus schakelde ik over op gas, die zat nog vol.

Een tankstation waren we ook nog niet tegen gekomen.. Na vele kilometers vonden we eindelijk een tankstation. En je kon er met de mastercard betalen, perfect. Omdat zij er niet uitzag heb ik betaald met haar mastercard maar Gea moest een handtekening zetten op het bonnetje, ik mocht dat niet. Ik had de mevrouw achter de balie al een beetje duidelijk gemaakt wat er zoal gebeurt was (I have a dirthy woman?), maar toen Gea binnen kwam kon ze er niet omheen om in lachen uit te barsten. Ze vond het wel erg sneu. Maar we hadden de tank weer vol. Na uren zoeken naar een camping en veel kilometers in noordelijke richting reden we door Longhorsley. Hier zagen we een campingbordje, Forget Me Not Caravan Park. Die naam was wel toepasselijk na wat er deze dag allemaal gebeurt was. Het was geen denderende camping, maar we zijn maar gebleven, want we waren behoorlijk moe en het was al behoorlijk laat. We hadden besloten om de 2 nachten, die ons nog resten voordat de boot vertrok, hier maar te blijven staan.