Vakantie 2011 Noorwegen 4 Juni 2011
Om 7.00 uur opgestaan om ons voor te bereiden op de trip naar Hovden. Nadat we alles netjes achter hadden gelaten en de sleutels om 8.45 uur afgegeven hadden zijn we naar Mannheller gereden, wegnr.5, voor de oversteek met de ferry naar Fodnes. Dit is maar een afstand van ongeveer 8km. en direct bij het verlaten van de tunnel is ook de terminal. Na het verlaten van de ferry is het 15km. rijden over wegnr.5, waarvan de helft tunnel, naar de ingang de langste autotunnel ter wereld, de Lærdaltunnel. De tunnel is 24.5km. lang en op elk derde deel is een breder gedeelte waar mooie lichteffecten zijn te zien, wel mooi om te zien maar wij hadden er meer van verwacht, drie maal hetzelfde. Vorig jaar hebben we dezelfde de tunnel laten liggen en zijn we over de bergpas gereden. Dit was een wel even wat anders dan een tunnel met af en toe een lichteffect. Bij het verlaten van de tunnel bereikten we Aurland.

Vanaf dit punt naar Hovden was voor ons bekend terrein want vorig jaar hadden we een appartement in Myrkdalen en daarna in Vrådal, dus moesten we dezelfde route afleggen (zie ons reisverslag van vorig jaar). Tussen Vinje en Voss aan de E16 ligt de fraaie 150 meter hoge waterval Tvindefossen die we deze keer dichterbij hebben bekeken want het was schitterend weer en er kwam een hele lading water naar beneden. Net buiten Voss hebben we de E16 verlaten en zijn afgeslagen naar wegnr.13. Voordat we af konden slaan moesten we eerst een horde aan wielrenners voorbij laten gaan. Eenmaal op wegnr.13 bleek dat het niet de enige groep wielrenners was. Tot aan de afslag naar Granvin, 24km. verderop en het begin van een 8km. lange tunnel, waren we ze al tegengekomen, niet altijd ongevaarlijk. Daar tussenin, bij Skaftedal (ook een mooie waterval), ligt een behoorlijke pas waar veel supporters, soms met spandoeken, hun favorieten aanmoedigden.

Dit hadden sommigen ook wel nodig want deze pas heeft een behoorlijk stijgingspercentage. Bij enkelen was de accu leeg en gingen te voet, met de fiets aan de hand, naar boven. Na dit tijdrovende voorval zijn we doorgereden naar Bruravik waar we de ferry hebben genomen naar Brimnes. Net na het verlaten van de ferry hebben we geluncht waarna we doorgereden zijn, langs de fruitvelden aan het Sørfjord, naar de Låtefossen dubbele waterval voor een korte stop. Ook hier kwam het water met bakken naar beneden. Niet ver daarna zijn we afgeslagen richting Hardangervidda, nog steeds wegnr.13 (E134), zie ook ons reisverslag van vorig jaar. Vanaf dit punt is het stijgen en dalen met behoorlijke stijgingspercentages. Aan de wegmarkeringen e.d. kon je zien dat er hier en daar wegwerkzaamheden werden uitgevoerd. Ook moesten we door een nieuwe tunnel die echter nog niet voorzien was van verlichting en de wegmarkering ontbrak ook.

Het was of we in een donker gat reden, wij zagen geen hand voor ogen. Of het zo moest zijn kregen we, net in een bocht, visite van 3 grote vrachtwagens uit tegenovergestelde richting dus we kregen ook nog de lampen op ons gericht. Op dat moment stonden we bijna stil in deze tunnel. Gelukkig ging alles net goed en hebben we onze weg kunnen vervolgen over de Hardangervidda. Overal om ons heen lag nog veel sneeuw en veel grote en kleine meren waren nog gedeeltelijk bedekt met ijs, een schitterend gezicht. Over de E134 zijn we doorgereden naar de afslag Hovden, aan wegnr.9.

De sneeuw hadden we zo goed als achtergelaten, we kwamen nu in een gebied met veel groen en vele kleine meertjes, een totaal andere wereld. Aan het begin van wegnr.9 gaat het behoorlijk omhoog, daarna is het glooiend, goed te rijden. Na 25km., net voor het dorpje Hovden, aan de rechterzijde, ligt Hovden Høyfjellsenter. We kwamen om 16.45 aan, de receptie sloot om 16.00 uur. Geen nood want in een brievenbus liggen de enveloppen voor de mensen die na sluitingstijd het park bereiken. Voor ons was er ook een envelop, gevuld met een sleutel, een plattegrond, en veel informatie over de omgeving.