Vakantie 2011 Noorwegen 27 Mei 2011
Ten eerste hebben we deze dag een poging gedaan om Uvssætra in het Dindalen te bereiken, een traditionele boerderij met eigen gemaakte zuivelproducten. Het was regenachtig dus kon de bus aan de onderkant op de verharde weg E70 mooi schoon spoelen. Vanaf wegnr. 70 zijn we vlak voor Lonset linkaf geslagen, een onverharde weg naar Dindalen. Het eerste deel ging nog wel goed maar het wegdek werd steeds slechter. Nadat we een gehuchtje met een school voorbij waren hebben we besloten om de weg niet meer te vervolgen, angstig dat we waren om vast te komen zitten en niemand ons zou ontdekken. Na deze niet al te lange rit kon de bus wel weer door de wasstraat. Achteraf zijn wij er achter gekomen dat we niet de juiste afslag hadden genomen.

We hadden nog iets ontdekt in een folder van Oppdal wat onze aandacht trok, bergboerderij Sjøsetra aan het meer van Orkelsjøen, dus zijn we maar op zoek gegaan. Net buiten Oppdal aan de E6 richting Trondheim wordt Orkelsjøen nog wel aangegeven, daarna hebben we geen aanwijsborden meer gezien. We hebben gezocht en gezocht maar er was geen weg te vinden die ons naar Orkelsjøen zou leiden. De volgende dag bleek waarom we deze weg niet konden vinden. Dan maar naar een plek die ik thuis al opgezocht had, Mågålaupet (maagdarmkanaal), een nauwe kloof in de rivier Driva waar het water in de rotsen ronde kanalen heeft uitgehold en met enorme kracht een weg baant door deze kanalen.

Deze plek is te vinden aan de E6 van Oppdal naar Dombås net voor het gehucht Engan (staat aangegeven). Vanaf de kleine parkeerplaats loopt er een kort pad naar Mågålaupet. De plek is niet ongevaarlijk, grote platen rots kunnen verraderlijk glad zijn, vooral kinderen moeten goed in de gaten worden gehouden. Er hangt wel een reddingsboei maar als je naar beneden valt denk ik niet dat deze nog veel hulp zal bieden. Niemand heeft ooit kunnen meten hoe diep het hier is. Na dit bijzondere verschijnsel hebben we de E6 verder gevolgd naar het zuiden. Ook thuis had ik Snøheim uitgezocht om te bezoeken. Snøheim ligt in het Nationaal Park Dovrefjell waar je, als je geluk hebt, muskusossen zou kunnen ontdekken.

Een eindje na Kongsvoll, iets verder dan waar aan beide kanten van de weg slagbomen staan, is er een afslag rechtsaf naar deze onverharde tolweg die naar Snøheim leidt. Na een aantal flinke uithollingen in de weg kwamen we aan bij een tolhokje waar een uiterts vriendelijke man ons liet weten dat de weg afgesloten was in verband met werkzaamheden, heel spijtig. Veel was ons deze dag nog niet gelukt, dus hebben we deze man maar gevraagd of er nog iets bijzonders in deze buurt te zien was. Hij gaf aan dat bij de slagbomen op de E6, waar we langs waren gereden, al een tijdje muskusossen waargenomen waren en dat de kans groot was dat deze ossen daar nog aanwezig waren. Nadat we de man bedankt hadden voor de tip zijn we terug gereden naar de E6 en richting Oppdal gereden.

Aangekomen bij de slagbomen op de E6 hebben we de bus geparkeerd op een grote open plek waar je het Nationaal Park in kon kijken in de hoop dat we muskusossen zouden kunnen ontdekken. Het was bijna etenstijd dus hadden we alle tijd om ons heen te kijken of we wat zouden ontdekken. En ja hoor, net nadat we ons eten op hadden verscheen er een muskusos bij een van de hutten aan de overzijde van rivier de Driva. Met fotocamera en filmcamera zijn we naar de overkant van de weg gesneld om deze dieren te observeren. Even later verscheen er een tweede, geweldig. Op het moment dat we weer op weg gingen naar ons appartement in Oppdal stonden er inmiddels meerdere mensen die deze geweldige dieren aan het observeren waren.