Vakantie 2010 Noorwegen 9 September 2010
Vertrokken om 8.50 uur. Eerst terug naar Lillehammer, vervolgens een stukje E6 richting Oslo en afgeslagen naar wegnummer 250 richting Dokka. Bij Dokka zijn we richting Fagernes gereden, wegnummer 33 die uitkomt op de E16. Eenmaal op de E16 zijn we via Fagernes naar het staafkerkje van Lomen gereden dat gebouwd werd tussen 1180 en 1250. Na deze bezichtiging zijn we doorgereden naar Tyinkrysset waar we getankt hebben en Gea nog een paar inkopen heeft gedaan bij de supermarkt.

Opvallend was dat een liter diesel hier een stuk goedkoper was dan alle andere tankstations n.l. 8 kronen 59, terwijl de literprijs bij de andere tankstations rond de 11 á 12 Kronen lag. De omgeving aan het begin van onze route was niet echt spectaculair, wel mooi met al die herfstkleuren maar hoe meer we naar het westen reden, des te fraaier werd de omgeving. Vervolgens weer de E16 gevolgd naar Borgund waar een heel fraai staafkerkje staat.

Het staafkerkje in Borgund werd rond het jaar 1160 gebouwd. Nadien over de E16 naar (momenteel) de langste tunnel ter wereld, de 24,5 kilometer lange Lærdal Tunnel. Een alternatief was de weg over de Aurlandsvegen. Omdat we in Noorwegen zijn om wat te zien hebben we de laatste optie gekozen en dit is een hele goede keuze geweest. Wat een schitterende weg, 45 kilometer lang over hoogvlaktes, waar op meerdere plaatsen langs de weg nog sneeuw lag. Het is op deze hoogte verstandig om een dikke jas mee te nemen want het kan er zeer fris zijn.

Op sommige plaatsen leek het wel een maanlandschap. Mocht je niet al te veel angst hebben voor steile en smalle weggetjes dan moet je zeker deze route nemen en niet de tunnel. Aan het begin van deze route is de weg zeer smal met af en toe een inham waar je kunt staan als er een tegenligger aan komt. Op hoogte wordt de weg wel breder en zijn er 2 banen. Na de schitterend mooie hoogvlaktes daal je af naar het plaatsje Aurlandsvangen.

De weg wordt, net als aan het begin van deze route steeds smaller en wordt er aanbevolen om in een lage versnelling te rijden om veel remmen te voorkomen. Voordat je Aurlandsvangen bereikt kom je nog langs een technisch hoogstandje. Een uitzichtpunt dat boven een afgrond gebouwd is met een doorzichtige kunststofplaat aan het eind. Vanaf dit punt heb je een adembenemend mooi uitzicht over het Fjord en op het plaatsje Aurlandsvangen dat ver beneden in de diepte ligt.

Vanaf dit punt is de weg zeer smal en steil met af en toe een inham om elkaar te passeren. Als je bedenkt dat hier ook tourbussen rijden dan heb ik zeer veel respect voor de chauffeurs want er komt wat stuurmanskunst aan te pas om hier te rijden. Uiteindelijk kwamen we aan in Aurlandsvangen waar we nog even omhoog hebben gekeken of we het uitzichtpunt konden ontdekken. En ik moet zeggen, dat was wel heel hoog boven ons.

Vanuit Aurlandsvangen kwamen we weer op de E16 bij de zuid-west zijde van de 24,5 kilometer lange Lærdal Tunnel. Na Flåm kwamen we nog door een aantal tunnels waarvan de langste 12.4 kilometer lang is. De lange tunnels zijn niet al te goed verlicht dus blijf goed opletten. Na deze tunnels zijn we doorgereden naar Vinje waar we rechtsaf zijn gegaan, richting Vangsnes, wegnummer 13. Na ongeveer 10 minuten rijden aan de linkerhand ligt het Vossestrand Hotel.

Net na dit hotel, aan de linkerzijde bevindt zich het park Voss Fjellandsby waar we ons moesten melden. Bij de receptioniste kregen we na het inleveren van de benodigde voucher de sleutel van ons appartement. Het is een groot terrasvormig park, met heel veel chalets en appartementen dat eigenlijk geheel gericht is op wintersport. Op en om het park wordt er nog steeds gebouwd, waar je overigens niet veel hinder van ondervindt.

Het appartement dat ons ter beschikking werd gesteld is behoorlijk luxe maar zonder sauna in tegenstelling met het appartement in Nordseter. Wel is er een wasmachine aanwezig die in Nordseter ontbrak. Het leefgedeelte, kamer, eethoek open keuken en 1 slaapkamer bevinden zich op de eerste verdieping terwijl de hal, de overige 2 slaapkamers en badkamer/wc te vinden zijn op de begane grond. We zijn dan ook maar beneden gaan slapen want om ’s nachts de trap af en op te lopen vonden we maar niets.

Zijn we ook niet meer gewend want we wonen gelijkvloers. Elke slaapkamer bestaat uit een tweepersoons bed met daarboven een éénpersoons, dus eigenlijk is het een negenpersoons appartement. De appartementen staan ook nog op een verhoogd talud met een grindpad naar de voordeur dus voor mensen die afhankelijk zijn van een rolstoel is dit geen optie. Wellicht zullen er op dit park voor gehandicapten andere mogelijkheden zijn, maar dit weten we niet zeker.